Pallarés comezou a escribir Tempo Fósil a finais do ano 2011, cando a ampliación do aeroporto de Alvedro levou por diante a casa familiar, que o seu pai construíra coas súas propias mans. O libro medrou deste xeito arredor da destrución do lugar, da familia e da imposibilidade de deixar pegadas indelebles. Máis que unha indagación na nostalxia, estamos ante un libro extraordinario sobre o paso do tempo, obsesión dunha autora que contempla e sente a aniquilación como extinción colectiva.
Tras case unha década de silencio, Pilar Pallarés regresa cunha poesía desapacible e brillante, rigorosa e hipnótica. Tempo fósil marca, sen dúbida, unha inflexión de poderosa radicalidade na súa obra.

Pilar Pallarés (Culleredo, 1957) converteuse desde os seus dous primeiros libros, “Entre o lusco e fusco” (1979) e “Sétima soidade” (1983), nunha figura referencial da poesía galega contemporánea. Nesa posición consolidouse, e mesmo agradouse, ao publicarse “Livro das devoracións” (1996), considerado unánimemente pola crítica como un auténtico acontecemento literario. Fiel a un ritmo lento de escrita e cautelosa na exposición pública, posteriormente entregoulle aos lectores “Leopardo son” (2011). Pallarés foi alumna de Ricardo Carvalho Calero e tamén unha das máis admiradas estudiosas da súa obra. Adoita dicir con frecuencia que o país e o nacionalismo llo descubriu Moncho Valcarce, o cura de Sésamo. Foi a única escritora do colectivo “De amor e desamor”.

____