Andri Snaer Magnason ma doświadczenie z różnymi gatunkami – pisze powieści, opowiadania i książki dla dzieci. Kiedy jednak poproszono go o napisanie tekstu na tablicy pamiątkowej poświęconej wymarłemu lodowcowi Ok, był zaskoczony. To właśnie na tym lodowcu jego dziadkowie spędzili miesiąc miodowy i zostali założycielami Islandzkiego Towarzystwa Glacjologicznego. Już wtedy, w latach pięćdziesiątych XX wieku, panowało przekonanie, że lodowce są wieczne – istniały na długo przed pojawieniem się człowieka i przetrwają go.
Magnason początkowo opierał się także wezwaniu do napisania „książki o kryzysie klimatycznym”: „Czy coś takiego nie jest raczej sprawą naukowców?” Ale w końcu go przekonali. Dysponujemy całą wiedzą naukową, ale nie potrafimy jej zinterpretować, nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić, co z niej wynika. W książce O czasie i wodzie autorowi udało się połączyć starożytne mity, historię własnej rodziny i fakty naukowe w przekonujący, niepokojący obraz: nasz świat, jaki znamy, zanika i jeśli chcemy, aby nasze dzieci mogły radośnie gromadzimy się wokół rodzinnego stołu z naszymi wnukami, każdy z nas musi zamienić słowa w czyny.